ر آذاری بر آمد باد نوروزی وزید
         وجه می خواهم و مطرب که میگوید رسید
شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام
          ایفلک این شرمساری تا بکی خواهم کشید
قحط جودست آبروی خود نمی باید فروخت
   باده و گل از بهای خرقه می باید خرید
گوئیا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
           من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید
بالبی و صد هزاران خنده آمد گل بباغ
   از کریمی گوئیا در گوشه بوئی شنید
دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه در نیکنامی نیز باید می درید
این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت
              و آن تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید
عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
        گوشه گیران را زآسایش طمع باید برید
تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
               این قدر دانم که از شعر ترش خون میچکید